لا مې هم ستا د یادونو ، سره زخمونه ،

په سینه کې
د باران د لامده غږ په څير تازه دي
پیړۍ وشوې
یاره ستا پر شنې لمنې ، دا ګلان ،
هسې تازه دي .

او اوس هم چې آسمان شین وي
یو شاعر په نیمه شپه کې بام ته خیژي
او د ستورو پر سینو دې ، لیکل شوې سترګې ، ژباړي

چیرته لوړه غونډۍ ګورم
یوناڅاپه یو زیارت او یوه ګڼه د توت ونه ، هم پیدا شي
ته یې سیوري ته د ګل په څير شنه کیږې
د سوسن په سپین کمیس کې ، ارغوان ، ارغوان کیږې
موسکۍ شونډې او په اوښکو لمدې سترګې
لا دې هم خوږو لاسونو کې ، مڼې وي

* * * * *

او اوس هم چې کله خاندې
د چنار مَېېنې څانګې ښورومه
چې په کړَس کړَس ورپیږي

* * *
اې د سیند د چیغو منځ کې ، ویده کاڼیه !
اې د خدای بختور ، خانه !
په دې دومره شور ماشور کې
وایه څنګه خوب کیدای شي ؟ !
او د درد د لمبو منځ کې ، سړی څنګه
بې آوازه ، ژړیدای شي ؟
مادې غیږې ته در ټینګ کړه !
او د روح مرغۍ مې پریږده
چې ستا کلک قفس ته درشي
زه پوهیږم د زړګي شیشه دې نشي ماتولی
سیند که څومره زورور شي

لکه مسته ، سره رڼا د خوږ ګلاب
دلته یوڅوک هروخت په بوټو او په کاڼو انځوریږي
هغه نشم لکه ګل ، خپلې سینې پورې نیولی

زه یې سترګې هر وخت ، اورم
خو ، تک تور او شیرین غږ یې ، د کاله پر دیوال نشم رسمولی

* * * *

اې زړې او وچې ونې!
دا بې پاڼو ، لکه شونډو دې عاشق ، چوي چوي ، وچ قامت ته دې زه ومرم
غواړم تاسره وژاړم
زموږ دواړو نصیب یو دی
زموږ دواړو پس له دې ، وچې لمنې ، نه ګُل کیږي

اې له مانه ، لکه هغه ، د حُسنونو شهزادګۍ ، لیرې آسمانه !
ستا ګریوان ته د چا لاس څنګه رسیږي ؟؟؟؟