ته خپه یې !
لکه زړه د مساپرو ددې ښار ټولې کوڅې دي تنکې شوي
سمندر مې وړه لپه کې ویده شو
غواړم ومرم
سړی څنګه خپله لپه کې ځان ډوب کا ؟

څنګه شړکنده باران دی
یوڅوک شته چې زما تخرګ کې
هیره شوې شنه چترۍ مې را په یاد کړي ؟
کاشکی هروخت زما لاس کې
کنګل شوې پیالې غږ راته کولی

ته خپه یې
اویاران هم لکه زاڼې په سفر راڅخه راتللي
په پښو مې سرې سکروتې لکه زخم راختلي
په لوی پارک کې ددې ښارهم کار روان دی
سړی چیرته او د کومې ونې لاندې ستړی جسم خپل هوار کړي ؟

هلته ګوره !
څراغ خپلو لوټل شویو رڼاګانو پسې لاړو
ته لا هم لکه ماشوم نه پخلا کیږې

غرقه شپه ده د شرابو میرات مړی دوکان کولپ دی
وه زما په تیاره ژوند خوشاله یاره !
وایه څومره تیارې وڅښم چې نیشه شم ؟
څومره درد زخم ته ورکړم چې ته خوښ شې زه ویده شم

اې چاکلیټه !
جواهرو !
اې ګلابه ! غږ مې اورئ ؟
تاسو خپله ورله ورشئ که پخلا شي !
ورته وایاست چې د باغ د ویالې غیږ کې
څو شیبو کې زړَه شوې یوه دنګه ځوانه ونه هر وخت ژاړي
او خالي تشو لاسو ته
ستا له شنې خوږې لمنې بیرته خپلې شیرچايی شګوفې غواړي