زه چې کله نیمه شپه لکه په مالګې لړل شوی تازه زخم
په عذاب یم
زړه مې غواړي ستا د کور دروازه ښه و شرنګومه

اې زما د زړه له بامه الوتلې شنې کوترې !
زه نور ډير یم ستړی شوی
که سل کاله هم ویده شم زما دمه نه جوړیږي

دا دریاب لکه ماشوم په وړه لپه کې آرام کړه
لږ د زلفو له کړکیه را وګوره
ځیږ ماښام دی او توپان دی
کاغذي کشتۍ ډوبیږي

****
راشه راشه غرور مات کړه
ما د ستړې او اوږدې لارې له سره لکه کاڼي کړه راپورته !
زه د ې خلکو په پښو یم ژوبل کړی

راشه راشه غرور مات کړه !
د سپین مخ کتاب دې راوړه
د ګلونو سرو او سپینو افسانو ته مې زړه کیږي !
د بادام په شګوفو یې لیکل شوې خوږې کرښې غواړم وخورم

دلته ټولې تورې پاڼې قلمونه کتابونه سیاسي شوي
هر سړي د یوې تورې پیشو سیوري ته خپل فکر غوړولی
په ورځپاڼو کې مرګونه او چاودنې لیکل کیږي
او له کرښو یې
څک
څک څک
وینې رالویږي
د آدم او درخانۍ کیسې له خلکو هیرې شوي

اې راځه !
له خپله بامه په لوړ ستوني را نارې کړه
چی سبا د ښار په ټولو اخبارو کې
په لومړي ځل یو د مینې خبر خپور شی