د غُربت ناځوانه درد دې هغه چارې په ما وکړې
لکه تږې ، تیرې څوکې د یو تبر
د ګلونو نرمو غاړو سره وکړې

تا لیکلي څنګه یمه ؟
زه ښه نه یم
زندګی داسې ترخه ده
لکه شپه کې
د اسحاق ننګیال د مرګ سخته شیبه
یا
لکه زخم کې دننه
راشنه شوې د شیشې ماته ټوټه وي
د کړکۍ په رڼا پورې
ټومبل شوې په ازغو توره لمبه وي

تالیکلي څنګه یمه ؟
همیشه فکر کوم هغه ریدی یم
ها ریدی چې دلته چا په ښکلو ګوتو په صحرا و رسم کړی
بیا باران یې د مخ رنګ و ګډوډ کړی
نه پوهیږم !
هروخت ولې چې باران وي
بیابان راته په وینو تک سور ښکاري ؟

* * * * *

تالیکلي اوس له چا سره اوسیږي ؟
زه دهغې ړنګې ونې سره ژوند کړم
چې توپان یې ملا وي غوټه ماته کړې
چې سپرلی شي د میوې په ځای سکروټې یې له څانګو راشنې کیږي
شاه پرک یې په لمنه کې مړ کیږي !

لاس دې ځان پورې چاپیر کړه !
لاس دې نور نه رارسیږي
غږ دې هم لکه چراغ لار کې ګل کیږي
بیرته خپل کورته ستنه شه !
زه اوس نور په یوه ستوې لارې تللی مساپر یم
خپل وجود ته بیرته نه شم ستنیدلی
غږ مې اورې ؟
زه یم نور په هغه جسم بدل شوی
چې پوټکي کې خپل نه غواړي واوسي

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اسحاق ننګیال : د سپین شعر باچا چې د شهرت په اوج کې ځوانیمرګ شو
یوه ستوی لار : جاده یکطرفه