ریڼې ریڼې هندارې شي ګردجنې ،څه یې کوې.
څېرې کاندي څېرو ته دروغجنې ،څه یې کوې.

هی! هی!ته یې را یاده کړې او ویې نڅولم.
له درد څخه مې وکړلې مننې ،څه یې کوې.

د خپل اوجود لاسونه مو په ځان نه چاپیریږي.
له خپله لاستي لویږو لکه ونې ،څه یې کوې.

قربان تر معشوقو پوري مزل اسانه نه دی.
له پښو نه به دي وځي تېرې غنې ،څه یې کوې.

افسوس!د عقیدې لمانځه ته هم پکې دریږو.
په هر ګند مو ککړي دي لمنې ،څه یې کوې.

دچا چا په پښو کې وخته! ونه رغړېدو؟
دچا چا مو ونه نیولې زنې ،څه یې کوې؟

په جنګ یې”کریمي”راباندې کور کلی خبر کړ.
په ذات کې مې را لویې کړلې بنې ،څه یې کوې.