چې راته وګوري راټول شم سره بیا شاوخواه.
پتنګ خو ځکه راتاویږي له رڼا شاوخواه.

څاه د پلانکي صیب ده اوبه به هم هغه ترې څښي.
ګرځي دي! تږي ماشومان ددغې څاه شاوخواه.

د چا په یاد کې بلوم په ریڼو اوښکو ډېوې.
راته ولاړه ده د غر غوندې هوا شاوخواه.

چې چرته ځمه ستا دوه سترګې راته لاره نیسي.
دومره چاپېره یې ته وګوره!زما شاوخواه.

نه مې سایې ته ورکوي او نه هم مخ ته د لمر.
رانه راتاؤي دي دوه لپې د یوچا شاوخواه.

که چرته ومُسکېږم هم هسې به یې زخم کړمه.
اوس مې په شونډو باندې مه لټو مُسکا شاوخواه.

نیم مې سهار خوري”کریمي”نیم مې ماښام له درد ه.
د چا نشتون دی راته پروت لکه بلا شاوخواه.