د انګار په سر ولاړي.
ورځې شپې مې عشق پرستې.
منصوري شېبې راژباړي.
زه بدل یم که وخت بل شو.
آئينې را توکې لاړي.
هوس سپی یاد دي لېوه دی.
بس د شپې ورځي مې داړي.
په ځان پټ یمه بې هوشه.
لکه بنګ او شراب نوشه.

سندریز ماحول را غم کړي.
له نغمو مې ګيله کیږي.
راحاضر په ذات صنم کړي.
د کالبوت غوندې ولاړ یم.
چې څوک ذکر ستا د چم کړي.
که دي غم راته را نکړې.
په ملا به مې را خم کړي.
زه به زه نه شم پو هېږم.
که له ما “تا”کې اوسېږم.
په ما مه تړئ لوظونه.
له ما مات دي قسمونه.

آسماني هوا چلیږي.
د عشق عشق سندره وایي.
عشق پرست ورته ګډیږي.
ونې بوټې له حد اوړي.
پر ملاوو را قاتیږي.
د عُشاقو منظره ده.
د هواوو څڼې اوړي.
دا سندره څه خوږه ده.

ما سکروټه په لاس ایښي.
شمالونه د وخت ګورم.
چې له هر اړخه څرخيږي.
او پوکی غوندي لګیږي.
دا سکروټه تازه کیږي.
او زما وجود دوديږي.

هم رباب دی هم سندره.
ژوند چې ځار وي له دلبره.
خوند یې خوند ته لکه خوند وي.
چې لالی دي په مړوند وي.
څه به وکړي ازارونه.
څه به اور کړي هوسونه.
څه به سترګي شي را ماتي.
څه به مات شي نظرونه.
څه به جوړ”کریمي”مات وي.
څه به سخت وي علاجونه.

/////////////////////////////////////////////////