لکه ګل د زړه پر ځمکه به مې واشې
کلک باور لرم جانانه چې به راشې

لپې لپې اوښکې وړم تر ماښامونو
په هر ګام کې مې راشنه لکه رڼا شې

ما هم مينې ته د زړه خبره وکړه
بختوره شې، د مور د لاس دعا شې

مرګ ته وخاندم له ژونده غېږه تاو کړم
تصور کې مې سايه د مسيحا شې

ما چې غم هر ځاى را پرېباسي په خاورو
ته له ډېرې خوشحالۍ نه په هوا شې

خير که اوس يې د غرور پر غره ولاړه
قضا لمونځ يې شېبه وروسته به ادا شې

زړه مې بيا د پسرلي ننداره غواړي
نه پوهېږم چې به کله راپخلا شې

١٤٠١، د سلواغې ٢٦مه