د وړو وړو مُرغیو
په بڼکو کې ښکاریږي
چې یوچا دي پرېمینځلې.
لمر ته ځل او بل ځلیږي.
په خوږ خوږړ نغمو کې.
په وړوکو حنجرو کې.
دچا یاد مست دی څپاند دی.
صفا یاد مست دی څپاند دی.

د سپږمۍ په ساړه مخ کې.
د اسمان په پراخ تندي کې.
ځان یو مړ ستوری شمارمه.
چې دي لید پسې سم مرمه.
نه هوا ماته کړه تنده.
نه وخت دروړم ملاقات ته.
هم هغه زوړ مُاذِن یم.
یم ولاړ هغه جومات ته.

سپرې خاورې لا را ښي دي.
چې لالی پرې ګرځېدلی.
قدمه ته یې پرتي دي.
له شمال اخلم مچکې.
تورپکی ورته را څنډ وا!
اې زما د خیال ملکې.
ښه پوهېږم نه پوهیږم.
دومره تږی یو واښه یم.
چې شبنم ته هم خوښېږم
نه راګورې ځان کې ورکې
ما به ګور ته ور ټېله کې.

مار مې نغښتی دی په ذات کې
له زګېروي داسې نڅېږم.
لکه اوله ستنه سات کې.
نه د دم نه ده درمل دی.
یو مرض مې وینې ونیو.
چې له هر یوه بدل دی.
طبیب ذاتې دوا راکړه!
که پټۍ وي که بوسه وي.
اې مړ کېږمه ساه راکړه!
زړه مې داغ په داغ توریږي.
خپل ټیکری ورته پرده کړه!
د رڼا په نور مینځلې!
پخپل لمس یې ښایسته کړه!
“کریمي” دي یو ملنګ دی.
بس ورډکه یې کاسه کړه!

محمداجمل کریمي

جمعه
Apr 28,2023
***************************************