کاشکې شعر مې
لکه ستا لمرین نظر وای
ځلېدونکی
موسېدونکی
توری توری یې
ستا دوو ګور ګورو سترګو
غوندې خوږ وای

کاشکې شعر مې
لکه ستا بې جوړې حسن
زه یې روغه لېونۍ وای
ستا د روح په لمن
اوښکه اوښکه توی وای
لکه حس د میینتوب وای

کاشکې شعر مې
وږم ستا د غیږ لرلی
ستا د ګل مخ،
ستا د ټڼډې،
د خولو په شبنم لوند وای

کاشکې شعر مې
لکه ستا سمندر زړه وای
موسیقي یې
لکه ستا د زړه درزا وای
په رګ رګ کې یې روانه
د خوږې مینې رڼا وای

کاشکې شعر مې
لکه ستا لمړی دیدن وای
کیفیت یې
نا آشنا وای
لکه ستا پسته اروا وای
روح او زړه مې ورمیین وای

کاشکې شعر مې
لکه ستا کوثري غږ وای
ما په لپو لپو څښلی
سپېره خیال کې مې
جنت راټوکېدلی

کاشکې شعر مې
لکه ستا تاوده لاسونه
له کنګل وجود نه تاو وای
زه یې غیږ کې
له پاڼه رپېدلی

کاشکې شعر مې
لکه ستا غرقې مچکې
ستا خبرې مرغلرې
زما غاړه کې امېل وای
خوشبويي یې د لونګو
له ټټر زما ختلی

کاشکې شعر مې
کاشکې شعر مې
لکه ته وای ته وای ته وای
او میین پرې زما زړه وای

***************************************