زه خپه یم

زه خپه یم

زه له هغه تیره غشي نه خپه یم

چې زما له ستړو سترګو په څنګ تیر شو

ستا د مخ په بنفشو باندې یې وینې وشیندلې

ستا په تاندې او معصومې شنې لمنې

په سرو وینو رسم شو یو سرو خالو نه صدقه شم

+ + + + +

ته مې غیږ کې

لکه نوې له سپوږمۍ نه

رالویدلې آيينه ټوټې ټوټې شوې

زه دې لاهم په ذرو کې

خپل بې شرمه وجود ګورمه ژوندی یم

اې روانه لویه سینده

کاشکې راشې ما له دغه شرمه مړ کړې ؟
+ + + + + + +

پیړۍ وشوې

یو سړی مې په بدن کې دی مړ شوی

پیړۍ وشوې

لکه ښځه هغې بورې سره ژاړم

چې هروخت له یوه قبره څخه غواړي

د لورکۍ شنې خنداګانې او ښکلا یې بیرته ورکړي
+ + + +

زه خپه یم زه خپه یم

له هغه خاموش څراغ څخه خپه یم

چې یې خپله رڼا خپله په سینه کې ووژله

اوس له شرمه یې تیارو کې ځان پټ کړی
+ + + + +

اخ نن ډير یم لکه خپل سیوری یوازې

یو څوک شته ؟

چې ما هغه توپان ته بوځي

چې یې ته په سپین کمیس کې

د زخمي کوترې غوندې نامعلوم وطن ته بوتلې