وې جنګ دې ومري،اخ زه ستا د سترګو جنګ پسې مرم

تا پسې مرمه، ستا د مینې، مَی او بنګ پسې مرم
که شمال کړي په ما احسان، نو وږم ستا دې راوړي

زه نه ګلاب پسې مرم، نه په تور لونګ پسې مرم
ما دې له غیږې نه قربان کړل جنتونه عدن

زه د آدم لور یمه، غېږ د غنمرنګ پسې مرم
زما سندرې مړي دي، مستې قلندرې مړي دي

زه مې د خپلې شاعرۍ مهین آهنګ پسې مرم
زه دې په مینه کې فنا، او ته له ما یې فنا

داسې ژوندون شه مړ، چې زه پکې ستا څنګ پسې مرم