دا ته ولـــې؟ په غني وطن کې خوار یې
چــې تـل پاتــې د سیالانـو لــه قطار یـې

تا پــه دې کلـه ســوچ کــړی دی افغانـــه
چې ته ولــې؟ د هر چا د غشي ښکار یې

یـه د مــور وطــن پــه غیـږه کـې زلـمیـه
دمـه نــه شوې بیا روان په ستړې لار یې

تا د دوست او دښمن هیڅ تـوپیر ونه کړ
لکـــه اوښ هـر چا نیـولـــی لـه مهار یـې

تـه د وخـت د بیــدارۍ نغـارې نــه اورې
کـه د تـورې بلا کــــومـي کــې ایسار یـې

خلک وخـتل سپــوږمــۍ تـه تاتـه ګــوري
تــه پـه خپلـو خـزانو پروت یـې ښاماریې

نـه دې کسب نـه کـمال زده کـړ نـه علــم
چې ټوپک له اوږې ښکته کړې وزګار یې

تــوره وکــړې خـو قلم نـه اخلې لاس کې
تــه د ټـــولـو بـد بختـــیــو ذمـــه وار یې

نـړۍ لاړه تــه یــــې پریـښـــودې نادانـــه
خو که جنګ کوي د درست جهان پکار یې

خــدای تـــه وګـوره له عقل نـه کار واخله
نور د جهل له خره کوز شه که هوښیاریې

هــک حیران دې شمــه داسې حماقت تـه
له یــوې ســوړې همیش چیـچلــی مار یې

تا له تیــرو عــبـرت وا نـــه خست کاتـبـــه
تــه غــدار یې،ګناهګار یـې چـې په دار یې