د زاڼو د سفر سندره

پیړۍ وشوې
چې زه لا هم لکه زوړ ، ریبښې څادر په هغې ستړې تیږې پروت یم
چې یو وخت پرې موږه دواړه ترسهاره خپه ناست وو
پیړۍ وشوې
ستا د خوږ اوربل له مَوجه رالویدلی سور ریدی اوس
د مڼې په یوې ونې بدل شوی
سرو کال یې شیرچايی کمیس په ځان وي
ته یې څانګو کې هروخت کله مڼه بیا شګوفه شې

پیړۍ وشوې
چې زه لا هم هماغه سندره وا یم
چې به تا کله له زاڼو په سفر کې اوریدله

پیړۍ وشوې
زمان نه شته
له ساعته عَقرَبې دې تښتیدلي
ساعت خپله دایره کې نور له شرمه اوبه شوی
خو یو راز باندې پوه نه شوم
زما ږیره داسې ولې سپینه شوې
خو ستا زلفې هماغسې تکې تورې لکه شپې وي
هر قدم ته دې ولاړې سپینې سپینې او خالداره بنفشې وي

‎¬¬ ـ+++++++
هغه پورې دیواله باندې پیړۍ شوه کړکۍ نه شته
خو په ځای یې هر وخت ولې
د چا سترګې تورې تورې رسم کیږي
ورسره په بیابان کې
یو څراغ ناڅاپه بَل شي
په ډبرو یوه لپه وینه لویږي ؟