باغِ حرم ته مې سفر شو
چې د زړه سر مې همسفر شو
شپه شوله لنډه، داسې لنډه
پوی په ځان نه شوم، چې سهر شو
مجنون پوهیـږي، چې څه وایم
ناز و ادا يې چې هنر شو
خمار مې مات، شومه بې هوشه
چې جوړ له سترگو يې ساغر شو
ځمکه د پښو لاندې مې لاړه
چې په نه څه، بیا مرور شو
عشق لوی مذهب شو ماته هله
چې مې د یار پر مخ نظر شو
پآی