د دې زمانې د مغولو له رنتهبور څخه راخلاص شوي یوه ګیله‌من اشنا ته!

.

ګیلې دې ځار شم «ګیله منه» یاره
د زخمي ګل غوندې خوږمنه یاره

موږ لا د «تور» له توره نه‌شو وتی
چې «سور» د وینو موج راوخوځوي
د دې توپان له زوره نه‌شو وتی
چې په خندا مو «شین» سالو کې پټ کړي
د چا د عشق له شوره نه‌شو وتی
موږ د همدې بیرغ نښان ښکل کړی
چې د مغول له اوره نه‌شو وتی

موږ ژوندپرست یو سپین کفن نه منو
موږ لمرپلوي، دا رنځوره سپوږمۍ
په کې مات ستوری په وطن نه منو
موږ به ستا ښکلو تورو څڼو څخه
او د منظور جانان له سرې خولۍ نه
بیا د ماه‌رنګ بلوڅ تر شنه پړوني
یو خوږ تړون د انقلاب جوړوو
په خپلو ګوتو به قلم رااخلو
د خپل تقدیر به بېل کتاب جوړوو

نو،

ګیلې دې ځار شم ګیله منه یاره
د زخمي ګل غوندې خوږمنه یاره
د ګران وطن په غېږ کې آه وباسه
سحر نږدې دی، شپې نه ساه وباسه!