یو ځنګل مرغۍ

ته چې ځان سره په ناز سندرې بولې
د دریاب وحشي څپې لکه هوسی
د ساحل غاړوته په مینه ویدې کیږي
او بادونه
د دې ونو یوه پاڼه هم نه غواړي چې وښوري

ته چې ځان سره په ناز سندرې بولې
د بدن شیرچایي رنګ دې د اوبو د شینکي رنګ لمدې رڼاته
د مڼو غوندې شیرینه خوشبویي کا

هلته لیرې یوه تږې شان ډبره
مودې وشوې ښوروي دواړه لاسونه
غواړي ستا خوږې سندرې
لکه یو ځنګل مرغۍ
د خپلو ګوتو په قفس کې زنداني کړي