یو تریخ سرود

مودې وشوې زما هیڅ څوک نه یادیږي
نه می هم د چا تصویر ته
ستړې سترګې چوکاټ کیږي

نه خو هم د چا د سترګو شیرین یاد شي
دباران غوندې شیشه راشرنګولی

او د چا د تریخ سفر غمجن سرود هم
نیمه شپه کې لکه چیغې دشپلیو ژړا نشي راوستلی
پیړۍ وشوې
ږلی اوری
ږلۍ اوري
ږلۍ اوري په ریدیو
په سرو څاڅکو د سپرلیو
تنکۍ شونډې
پیغلې څانګې زخمي کیږي
یو څوک نه شته چې و پوښتی
د دې باغ او بیابان زخمونه ولې نه خوږیږي ؟

او د وخت په سوزیدلو
د چا چیغې لکه اوښکې ولې ولې
په سینه کې تیږه کیږي
نو اې څو پیړۍ ولاړو نا امیدو وچو ونو !
زماهم ستاسو په شانې نور نو هیڅ څوک نه یادیږي
نه مې هم ستاسو په څیر د چا په تلو سترګې لمدیږي