بیدل او صائب
چې پیلي یې ، د سرو زرو په تارو کې دي لالونه
د معناوي یې ځای کړي، په منګي کې دي بحرونه
بل څه نه دي، دا شــــعرونه د بیدل او د صائب دي
چې قطرې د معرفت څخه یې راایستي ، دریابونه

د علم و فن رڼا
چې دنیــــا ته پری ښـــکلا ده، دا د علم وفــــن رڼا ده
چې پرې زړونه رو ښا نیږي، صاحبدل د درد وینا ده
د رنځــــونو مســـیحا می، خــــدای ته ګوره رارسیږه
چې زمــــان په دي لمحـــو کې ، د دردونــــو انتها ده