دا زړه راځنې واخلۍ دې ګوګل کې نه ځاېېږي
حباب غوندې به وچوي سمندر کې نه ډوبېږي

د کوم يو ګل په مخ باندې مې زړه ته تسل ورکړم
ته يو ېې دوی بې شمېره په ګلشن کې زرغونېږي

تنها مې پرېږدۍ خلکو چې د هجر لار کړم لنډه
د يار له کوڅې ځم خو زړه مې بېرته راستنېږي

لوټمارو د پېړۍ مې کړه د ستوني لاره بنده
که چېغې د مظلوم زړه مې اسمان ته نه رسېږي

ګرېوان کې مې رود جوړ شو خو لمن مې ده لا وچه
باران زما د ورېځ دی خو د بل په بڼ ورېږي

له ژونده د متين سره روان دی لکه سيوری
کميس نه دی چې زوړ شي ياره! غم دې نه زړېږي

—————- اګسټ – ۲۰۰۴
سنټرال ويلې – کليفورنيا