را به شې اختره! خو راټول به کوم ګرېوان کړې او که نه؟
راخلاص به مو د جهل له زندانه کوم افغان کړې او که نه؟

زما د قلم ژبه په پوښتنو عادت شوې خفه نه شې!
جواب به مې د “نيمې پېړۍ درد” په نوم عنوان کړې او که نه؟

زه نه وايم چې سيمې د رقيب ته مې ور نه شې چې رقيب دی
خو وايه! زما سيمه به ازاده له خزان کړې او که نه؟

زخمونه او دردونه دي بې حده او بې حده ناسور شوي
طبيب ېې او که نه ېې؟ کوم يو زخم به درمان کړې او که نه؟

مونږ اوس هم دمېږيانو په شان سوړه کې غنم دانو ته ناست يو
ډېر نه خو لږ به پوهه دا خوب وړي رهبران کړې او که نه؟

پېړۍ ده يوويشتمه خو د عصر له تعليم نه نجونې پاتې
وران فکر د دې بندو دروازو به نور ودان کړې او که نه؟

وطن کې مې د لوږې او د تندې افسانه لا پخوانۍ ده
رالنډه دا قصه به د عمران په يو باران کړې او که نه؟

نسلونه بې پښو او بې لاسونو ټول معيوب شو راته پاتې
د نيمې پېړۍ نسل به خاوند د دسترخوان کړې او که نه؟

رابه شې اختره! خو مغزو کې مو د پوهې يو شپېلی د اغجاز پوف کړه
قلم او له کتاب سره اشنا به هر يو ځوان کړې او که نه؟

د نيمې پېړۍ درد او جنګ جګړو نه د ملت زړونه تور شوي
سمسور به “سوله زار” کې زما ګران افغانستان کړې او که نه؟

کړه پاکه د پردو او کوربنيو له باروتو نه زما سپېڅلې خاوره
متين ته رشتيا ووايه! پوره به مې: د عمر دا ارمان کړې او که نه؟

——————– اپرېل – ۸ – ۲۰۲۴
منټيکا – کليفورنيا