ته په وخت د ښایستې رڼا په څير

زما د مات څراغ شیشه کې میلمه نه شوې

لوی دریاب وې

د یو چا په یوې لپې باندې وچ شوې
هغه ونه دې په یاد ده

چې په تا پسې هروخت یې شینکي سیوري ګرځول به ؟

د هغې اوس په لاسو کې د میوې په ځای ډبرې راشنې کیږي

اوس چې چیرته د کوم ګل ښایست وګوري

زړه یې غواړي په ویشتلو یې زخمي کړي

انتظار یې ورته خوی او عادتونه بدل کړي
هغه تانده او تازه سپوږمۍ دې یاد ده ؟

چې په تا پسې ډيوې یې ګرځولې

هغه لاړه یو ناڅاپه شنه مرغۍ شوه

په قفس کې یې ځان خپله زنداني کړ

اوس سندرې یې پری ایښي

د کارغه کغاوې اوري

انتظار یې ورته خوی او عادتونه بدل کړي
نو

کوم سړي چې ته غوښتلې

هغه تا نوره نه غواړي

که څه هم له ډيره صبره په ترخه لمبه کې سوزي

نور یې تاته انتظار نه کرکه کیږي

که څه هم یې ستا د ګوتو نسترَن

په پګړۍ کې راشین کیږي