نن مې کابل جانه اندیښنه درته بیا ډیره ده
ناسته دې پر ګل وجود د کومې بلا ویره ده؟
بیا د کوم ابلیس د قساوت په اور کې سوځې ته؟
لیکه د سرو وینو او لمبو درنه چاپیره ده
×××
ستا وچې لیمې او روغ وجود زما په یاد نه دی
پاک دې شین آسمان د جنګ له دود زما په یاد نه دی
تا چې د دیوانو له منګولو امن وساتي
داسې یو شهسوار او یو موجود زما په یاد نه دی
×××
وایي چې ښایسته وو ته دا خپله ښکلا اور ګرځي
ځکه درنه تاوې بلاګانې لور په لور ګرځي
ستا بچي راپاڅي چې دا ستا لمنه وژغوري
یو ترابان ووژني خو سل ترابان نور ګرځي
×××
سور لکه د لال په خپلو وینو آباد پاتې یې
ځکه د دنیا د ښامارانو مراد پاتې یې
څوک دې په دنیا کې د زخمو د ټکور نه شته دي
څنګه چې فریاد وې لا هغسې فریاد پاتې یې
×××
خدایه د توپکو تورې خولې له زنګه ډکې کړې
دلته سکون راولې آرامې دلته ټکې کړې
نه چې په دې ښار کې بیا ماشوم په خوب کې وډار شي
ورکې له هر کوره د تیارو تورې شیشکې کړې
×××
څومره بې مانا یمه مانا مې په کابل کې ده
خدایه کابل وساتې چې ساه مې په کابل کې ده
څنګه په دې شنه وطن کې شنه خوبونه وکړمه؟
مور مې په کابل کې او دنیا مې په کابل کې ده