نن د خپل کلي پر کورونو ګرځم
له مودو وروسته اوس راغلې يمه
زه مې همزولې لټوم غواړم دیدن يې وکړم
د خپل مالت تر ټولو ښکلې پيغلې کورته ورځم
دې ته به به ټولو ويل
دا ده د پيغلو ميره
او په ګودر کې به مدام زلیده
د دې ښکلاو ماسندرې
د لیدو ارمان يې
ما سره ډير چې بيا يې ووينمه
د دې د کور پر دروازه چې وردننه شومه
پر یو زوړ کت مخامخ ناسته د هډوکو ډانچه
تر تور پوړنې لاندې دواړه سترګې
راته له ورایه بلیدلې ښکاری
د خولې غاښونه يې و کنډو کپر
زه په شکمنو سترګو څنګ ته يې لاړم
هلته څو تنه وې ولاړې ښځې
ترینه تپوس مې وکړ دا څوک ده؟
له دوي دوه پيغلو راته غبرګ وويل:
تا چې غوښتل له نږدې وې ګورې همدا ده کنه!
ما کړه چې دا ګل خندانه نه ده
هغوي ويل ګلې همدا ده کنه!
ما ويل چې دا ورباندې څه شوي دي؟
زموږ د کلي سپوږمۍ مخې څه بلا وهلې؟
هغوي کړه پلار او څلور ورونه يې جګړو وخوړل
خو د دې د کوژده شوي زلمې ژوند لڼد و
لاړ د ماينونو ښکار شو
موريې له ډيره غمه
سر په کفن تاو کړ
او دا په دې کور کې يوازي اوسې
په خپلو ښو بدو خبره نه ده
که له ګاونډه يو څوک
څه د خوړو له پاره ورکړی خو ښه
که چا تپوس د حال يې ونه کړ
دا وی همداسې بيا نهره مدام