عذاب
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

د یوې ډبرې له خولې ووتمه داسې
لکه شپه کې د بې موره ماشوم چیغې !
خو د چا لاس مې پرینښود
چې مې اوښکوته زرغونه لمن وروړي
او زخمونه مې هم بوتلل
له درملو نه ډير لیرې یوه ځای ته
او څراغ مې پسې مړ کړ.
+ + + +
ځینې وخت خو چاړه پریږدئ
چې
د هډوکو منځ نه مو د غشي غوندی ووځي
پریږدئ ! چې څه کیږي هغه وشي
او باران دی زموږ خړ بامونه سوري کړي
د چا مخ ته مه دریږئ
ځینې وخت باید دمه وکړو څملو
ځکه ډیر وخت
دیوال پاتې کیدل هم لوی عذاب وي