هم له ورځې هم له شپې مخ اړومه
اوس، له هر رنګ يارانې مخ اړومه

اوس، مې خپله څهره بل رنګ کې راښايي
نه ور ګورم له آيينې مخ اړومه

اضطراب مې، د قاتل کس په رقم دی
زۀ د ژوند له دايرې مخ اړومه

ټولګيوالې به مې ماته انتظار وې
اوس د کور له دروازې مخ اړومه

یو غوړپ می د مینې نلرې لېمو کې
له دې تشې پیمانې مخ اړومه

تا ته تش کتو کې هم سربلندي ده
چې لمر مخیه درپسې مخ اړومه

په دې تمه چې به ستا لخوا څوک راشي
له راغلې مرکې مخ اړومه

د دې وخت جبر په ما بې انتها ده
ان له خپلې زمزمې! مخ اړومه