مورمې د سپارې په شان ده مور مې د قرآن په شان
دومره مهربانه ده د ځمکې او آسمان په شان

ستړی ستړی راشمه د دې پر زنګون سر کیږدم
یخې شړومبې راکړي او دمه مې کړي د خان په شان

مورې یو ځل بیا مې په ویښتو کې ګوتې ووهه
سپین پلو دې خپور کړه زما پر سر د سایه بان په شان

زه که پر ملا مات یمه یا سل ځایه لویدلی یم
مور ته مې ښکاریږمه پادشاه د دې جهان په شان

مورې مورې مورې! نور مې زړه په ماتیدلو دی
ما د تیږو غر کړه یا مې کلک د خپل ایمان په شان

مورې دا یتیم هلک هماغسې بې سره دی
ووایه هادي ته چې لږ سم شي د انسان په شان!