مورې خداي دې وبخښه يادېږې مې
ډېره راته گرانه یې خوښېږې مې
اوه واړه جنت دې مکان اوسه
گلونو کي پوښلی دې ټول ځان اوسه
لاس د نوازش دې پر خپل سرغواړم
ډک دي له خوږو په ځان نظر غواړم
بيا مي که په ژوند نړۍ ته راشې ته
بيا مي که رنځونو ته دوا شې ته
بيا دې چې په غېږه کي للو شمه
بيا چې لږ او ډېر په يو څه پوه شمه
خاوري د پښو به دي رانجه کړمه
سترگې به رڼې ورباندي زه کړمه
غږ ته به دې جان وايم قربان موري
وړم به دې هر آمر او فرمان موري
تېربه مي ټول عمر په خدمت کړم ستا
تل به زه خدمت په صداقت کړم ستا
گرد به دې رخسار باندي پرې نږدمه
سترگي به دې لار باندي پرې نږدمه
تا د زنده گۍ په راز پوه کړی يم
تا د آزادۍ په راز پوه کړۍ يم
تا راکړې پيو کې د قام مينه
تا د انسانيت او د اسلام مينه
زه به دې تر سره هر ارمان کړمه
تابه زه جوگه د کهکشان کړمه
تا ته به ډالۍ ټولي خوښۍ کړمه
تابه د دې عصر ملالۍ کړمه
ستا د پيو بيه به پوره نشي
نشی، نشی، نشی گر سره نشی
غواړم چې بيرغ د خپل هيواد دې کړم
فخر د دې خاورې او اولاد دې کړم
غواړم چې جوغه د اسيا دې کړم
وياړ د انسانيت او د دنيا دې کړم
وياړ دي پر پوړنی د افغان موري
اي د احمد شاه او ميرويس خان مورې
روح دې په باغونو کې د جنت اوسه
خاوري دې گلونه د فرهت اوسه