منم چې وطن وران شو مګر وران نه شو دا غر
اسمان يې په سر كیوت خو ستومان نه شو دا غر
حاجت څه د بیړۍ شته دا مې كلى دا مې كو ر
خبر دې چیرته نوحه په توپان نه شو دا غر
هر كاڼى يې رهبر دى هره پرخه يې قيا م
بې تورې بې شملې نه شو، حيران نه شو دا غر
ورېږي دې اورونه پرې دا غاړه دا يې سر
سوزېږي خوله هوډه پښیمان نه شو دا غر
قربان يې شم له ضده چې يې هیڅ نه كړو بدل
هماسې چې افغان و بل افغان نه شو دا غر

۱۳۸۳/۱۲/۳ – لغمان