زه به بیا هېڅکله ونه خاندمه

که داسې هېڅ بې هېڅه لاړې رانه

که داسې هېڅ بې هېڅه شا کړې راته

که داسې هېڅ بې هېڅه ژاړې رانه
زه به بیا هېڅکله موسکا ونه کړم

چې داسې هېڅ بې هېڅه بل ته ورځې

چې زه دې مېشت د زړه کابل کې غواړم

او ته راونه یې بابُل ته ورځې
زه به بیا هېڅکله بهر نه وځم

خپل تور وېښته به په کاله سپینوم

وضاحتونو به نور زړه راتور وي

بدباورۍ کې به ځان څه سپینوم
زه به بیا هېڅکله قدم نه وهم

پیاده روونه به دې غواړي رانه

د پښو خاپونه به دې باد وړي وي

خپل چاود لاسونه به دې غواړي رانه
زه به بیا هېڅکله غزل نه لیکم

سپینې! هر توری به یې تا راویني

له لمر جبینه به دې زړه راښایي

ماته به دا توره رڼا راویني
زه به بیا هېڅکله کتاب نه لولم

زما په ټوله المارۍ کې ته یې

په سینوهه کې دې خپل نوم لیکلی

د فردوسي په شاعرۍ کې ته یې
زه به بیا هېڅکله قهوه ونه سکم

د یوه بل څښاک عملي به یمه

ګناه به ستا په غاړه اچومه

کلک مقتدي د کوم ساقي به یمه
زه به بیا هېڅکله مرغۍ نه ساتم

د یوې بلې جینۍ شوق به پالم

زه به بیا هېڅکله بنګړي نه اخلم

د یوې بلې جینۍ ذوق به پالم
زه بیا هېڅکله د شپې نه وځم

ستا بیا راتله به افسانه راښکاري

سپوږمۍ به بولم د ډوډۍ ټیکلی

ستوري به وږې زمانه راښکاري
————————————