خور او ورور

زه،
او زموږ د کور،
د مخې پارک کې،
یوه شنډه، زړه ونه.
خور او ورور یو.
هغه ماته منتظره،
زه د دې د دیدن تږی.
زه هم ،
ستړی یم له ژونده،
دا هم،
ستړې ده له ژونده،
یو او بل ته ،
پناه وروړو،
زه د دې پر دردو پوه یم،
دا زما دردونه اوري
دا ،
دنیا پر زړه داغلې.
زه،
یو چا پر زړه داغلی.
زه او ونه ،
خور او ورور یو،
هغه زما پر زړه خبره،
چې زه ډیر،
په زړه ماشوم یم،
لکه ځان ورته مالوم یم،
زه مې زړه ،
هغې ته سپړم،
هر یو درد مې،
ورته ژاړم،
پر هر راز مې ده خبره
پر آغاز مې ده خبره
زما انجام ورته مالوم دی
زما هر ګام،
ورته مالوم دی.
که دا ونه ،
خور مې نه وای،
د سفر،
غمو خوړلی،
زما زړه به وو،
چاودلی.
ښه ده خور مې دلته شته ده
زه او ونه ،
خور او ورور یو.
زه او ونه،
خور او ورور یو.