اختر تر ما رارسیدلې خو زه پاتې یمه
ګرانه اوس وایه دواړه کله به اختر ته رسو
هغه اختر چې د کابل په دامانو کې اوسو
یاغ بالا، د بابر بڼ او د پغمان دره کې
رابعه بلخې د درانۍ یا د ملالې لیسه
د جینکو پر ارمانونو ولولې خورې وي
د دیدنونو په شیبو کې وې د مینې څپې
په کابل ښار کې راشه درشه وي اختر مبارک
سره راټولې جینکۍ وې په همدغه خوښۍ
د ښوونځې د رخضتۍ خوشالۍ
جوړوي غونډې کارپوهان وي هڅاند
د هېواد ټوله فضا وي د احمد ابدال
وزیر اکبر، امان پادشاه د ارمانونو بریا
شیبې مو ګلورینې او پر ژوند خپل بسیا
نازو او زرغونه انا، رابعه بلخي همغږې
راټول پر بدخشان، هرات، کتړ د مینې زوګ وي
د علم څلې روڼ وي د ملالې په ټپو کې
اختر ټول سندریز وي د مارغانو په نغمو کې
په غرونو کې شور ګډ وي بیا د زرکو په نڅا کې
له هسکه سپوږمۍ تاوه په فضا کې میلمنه وې
د ستورو غاړه کې یې وې پر موږه لورولې
امو تر اباسینده مو یوه څپه خوره وې
له زړه به ولس په یو ځاې د اختر خوښي لمانځينه
او ټول به د خوښیو ولولې راپاڅوینه