وړه غوندې دنيا وه هغه هم ورانه ويجاړه

څه لوټ شوه څه د شومو هوسونو سره لاړه
بلبل د ګل له مخ نه ګل بېزار دی له بلبله

نه مينه شوله پاتې نه ياران غاړه په غاړه
د وخت سپېرو بادونو کړه ميره سمسور باغونه

کښېنې په وچو څانګو يا قارغه او يا خراړه
څوک ځان په زرو پلوري څوک ناموس ساتي په وينو

چا زار کړل له شاباس نه اخرت او دنيا دواړه
عظيم انسانيت شو بند په دام د سازشونو
فتنې د پردو خپلو چې يو ځای شوې سره واړه

حالات له غمه ډک دي نه جوړېږمه خندا ته

زړګی هم راته وايي ای متينه! ژاړه، ژاړه

—- جولآی – ۱۰ – ۲۰۰۶
منټيکا – کليفورنيا