نه شکوه شته له بدرنګو نه ګيله لرم له ښکلو

نه خفه يم له نصيبه نه خفه له نازولو
څوک چې کر د اغزو وکړي د غنمو په پټي کې

ستړی کېږي په پنډونو د اغزيو په رېبلو
د کونړ د سيند اوبه او انګور بوټي کوهدامن کې
نه مې تنده شوله ماته نه خمار شومه په ملو
زه چې هر څومره ښه وکړم ټول په بدو حسابېږي
خدای دې ورکه دشمني او هم دوستي کړي د مغلو
د ګلونو تخم وچ شو د بهار قافله تم شوه
معطر نه په ګلاب شوم نه سينګار شوم په سنبلو
ښکلې مه کوه خواري په ځان دا ښار دی بد ګمانه
تنداسه په شونډو مه وهه نه سترګې په کجلو
بې قدرۍ ده سلايي او رانجه مه ساته په جيب کې
مه ږده څڼو کې شنې پاڼې او ګلونه د سنځلو
د باروتو په زهرونو ستوني پرېوتل له برمه

نه چغار د عندليب شته نه سندرې د تنزرو
چېرته تمبل وهل کېږي چېرته ساندې او ويرونه
په يو خط درومي ډولۍ او جنازې د غمزپلو
پرېږده، پرېږده چې لبرېز وي تلاطم د زمانې کې

دا د مينې ډک زړګی مې، وخته! نه دی د وينځلو
ما متين د زړه په څړيکو وداع وکړه ورنه لاړم
که نه هغه کور د خټو نه و هېڅ د پرېښودلو

————– جنوري – ۱ – ۲۰۲۴
منټيکا – کليفورنيا