زه یم هغه کم نصیبه ګڼه ونه

چې یې څانګې له میوې وروسته مړې کیږي
لکه مزی د یو ښکلي کاغذ باد ناڅاپه پرې شي

ورسره هم لوبه پایته ورسیږي

اې

ما د ګلو په کمیس کې

لکه زوړ کنګل په غیږه کې اوبه کړه

‎

* * * **

زه یم هغه په ځوانۍ کې زړه شوې دنګه ونه

چې توپان یې ستړی سیوری

شیبه نه پریږدي په ځمکې باندې څملي

کاشکې راشې

دې توپان نه په خوږو خوږو منګولو

زما خور سیوری راټول کړې

پیړۍ وشوې یو ماشوم د یو زمري غیږه کې پروت دی
کاشکې راشې
ستا په ښکلو قدمونو دریدلي پتوني ګلان زخمي کړې

هم وحشي نازک عطرونه یې د زلفو په ګوزار باندې مات مات کړې

دلته ټول ستا له عذابه خوند اخلي

هر ژوندی غواړي پرهر یې ستا په مالګو باندې خیشت وي

راشه راشه
اې له غره نه خپه شوې ښایسته پیغلې ډبرې

اې ته ولې نه پوهیږې ؟

اې ته ولې په شیشې باندې ماتیږې ؟

د مڼو د سرو او سپینو خوشبويانو

په ګوزار هم زخمي کیږې

تنکۍ ګوتې لکه څو رنګین برسونه

په دې ځمکې باندې کیږده

زما قد ته یو شین سیوری نقاشي کړه .