په نیمه لاره کومې خواته همسفره لاړې

ستن د طبیب وې خو په زخم کې ژوره لاړې
په لوپټه پسې دي نه رسېدل تور لاسونه

ته څومره بره شوې چې لاندې له کمره لاړې
د سبا سترګه دي جهان ته دروغجنه کړله

بېرته د غرو تر شا فنا شوې ترېنه لمره لاړې
په بده ورځ که له وطنه مخ بل خوا اړوې

نو د څاروي غوندي کرار زړه له محشره لاړې
پر عقابي سترګو میینې، پښتنې شوې ښايي

سپینې کوترې نن د هر چنار له سره لاړې
د آینو وطن دي څنګه را ذره ذره کړ

په پټو سترګو یې پر خوا لکه ډبره لاړې
خوشحاله هی! اوس پښتانه د هر اتل په مزار

وایي همدا چې ته خو ښۀ شوې بختوره، لاړې