لرمـــــــــــــــــه دا يوه دايره ځان، لکه بنګړی

در وا مې خله بيخي داسې ارزان، لکه بنګړی
دا ښــــــــــکلي زندګي لکه د ښکلي جېنۍ لېچه

دې لېچه کښې زما نازک جانان،لکه بنګړی
د مېنې په مــــنګلو کښې مات شوی يم په مېنځ

دا ځـــــــــــکه په هيچا نه يم تاوان،لکه بنګړی
جـــــــادو اوشي چي اوکړم تصور ستا د مړوند

وجود مې داسي سپک شي په ايمان،لکه بنګړی
څـــــــــه زه له خپل شډله خويه ډير يمه مجبور

څــــــــــــــه ته له نزاکته پرېشان ،لکه بنګړی
ږلۍ د وحـــــــــــــشتونو راوريږي په دې ښار

په سر مـــــــحسوسومه دا آسمان ،لکه بنګړی
مـــــــــــــــمتازه دا سجده لکه پېزوان د بندګۍ

مـــــــمتازه دا په شرنګ ميده آذان،لکه بنګړی