لکه شبنم مې کرۍ شپه په شوګيرو تېره کړه

ګل خبر نه و ما ېې مينه په اغزو تېره کړه

زه يو بې کوره مسافر له قافلې نه پاتې

د ژوند قصه مې رڼو ستورو ته په شپو تېره کړه
چا مې ريښې ګرېوان ته ست د پيالې هم و نه کړ

تمامه شپه مې د دې ښار په ميکدو تېره کړه
زما د تندې سوي حال ته ساقي و نه کتل

ژبه مې څو ځلې د شونډو په پترو تېره کړه
چا راته وی دا ميخانه د قبا پوشو ځای دی

ما د قبا د تعبير شپه تر سپېدو تېره کړه
غم د سبا نه و له هغه قبا پوشه سره

چا چې جرعه د می له ستوني په نېشو تېره کړه
مړه قسمته! تا خو هم په ړندو سترګو ليدم

هره شېبه مې د ګرېوان په څيرېدو تېره کړه

له ما متين سره سوا له درده هېڅ نه وو

ما مات قلم ته د زړه کړيکه په قصو تېره کړه

————— سپټمبر – ۱۲ – ۲۰۲۴
منټيکا – کليفورنيا