نن یې بیا ستړې اروا
تر کوره راوړه
د تندي کرښې یې ژورې
د فلک چـړو څېرلې
سر تر پښو زخمي، زخمي دی
ته وا پـړانگ غرڅه داړلې
مېړنی غرور یې وخوړ
ارتینې ته یې غوږ کې ووېل
له بازاره بیا تش لاس یمه راغلی
دسترخوان دې کاشکې نه وای غوړولی
د وړوو شونډې سپېرې نشم لیدلی
خیر! گوتمۍ له گوتې راکړه
په مفتي د ښار یې پلورم
پیسې نغدې ورسره دي
بل واده ته یې ملا تړلې
وروستۍ تومنه یې شوه تمامه
د سبا چُرت دی بیا وړی
د تیارو بل څراغونه
ناهیلۍ و ډیر ځپلی
ځان یې ځان کې ور پناه کړ
سلگو واخیست غلی، غلی
په ژړا یې خدای ته ووېل
کاش بیا لمر نه راختلی!

۲۵/۱۰/۲۰۲۴
عبدالعزیز نایبي
ستاکلهم، سویدن