ستـورو د اسـمـان سـره مـې وژړل
غـم د خـپل جانان سـره مـې وژړل

مامـې ټـيک تـه سپينه رڼا وړله خو
تـورو غـرو بـيابان سره مې وژړل

ولـږه ده د کـونـډو پـر کالـه خـپـره
خوارشړ دسترخوان سره مې وژړل

ماتـه دروازه د شـپـې سـړه سيـلـۍ
شـپـو د کابل جان سره مـې وژړل

تـورې خپسۍ لـمـن خـوره پـاتــې
وريزو کې باران سـره مـې وژړل

زور او جبر دلته کې په واک کې دی
خيـال کـې له جهان سره مـې وژړل

غم زموږ د ژمې لمره سوړ ښکاري
بـې حـسـه انسـان سـره مـې وژړل