‎مــاښــام پـه تـروږمــۍ کـې بـې واره لـټــوو
‎دي ولس ته مو ژوندون نور بې جنجاله لټوو
‎لـه وچ سپـيره نظره هـېواد تـه امان غـواړو
‎خـپل کور کې د اسـلام سپـيڅلې لاره لـټــوو
‎الله (ج) خو خپل بنده د سلـيم عقـل خاوند کړ
‎چې لاس وهي په دين کي دوي ته چاره لټوو
‎د واک پر ګدۍ ناست دي سټوي مو بنسټونه
‎دي کـنـډو کـپـر ژونــد تــه مــو اواره لــټــوو
‎د زمکې ځيګر سوی اسمان زړه مو تبجن دی
‎پر غرونـو سـپينې واورې تـر ابـشـاره لـټــوو
‎قلم له زرغونې غواړي نازو رابعې ته وايې ‎
تعلیم ته دروازه کلي, تر ښاره لــټــوو ‎
ملالې کړه د صبر پيـمانه مـو ده نسکـوره
‎د لـمر دا سپينې څـړيـکې تر مـداره لـټـوو ‎
موږ لوڼه د وطن پر سپين غر درته ولاړې
‎ارمـان لاره د شــاه امـان لـه پـاره لــټــوو