زما رنځور پلاره، ستومانې مورې
ستاسو بېلتون مې کړوي هره ورځ
لکه د جنگ میدان کې گیر سرتیری
مجبوریتو پر ما یرغل کړی دی
لکه قفس کې بندي شوی مرغه
وزرونه نشم وهي، نشم درتلی
دې کې به څه حکمت وي؟
دا دومره لوی واټن مو ولې ترمنځ؟
ژوند دی په منډه – منډه، نه تمېـږي
زه دلته لـرې اروپا وخوړم
تاسو وطن کې شیرین عمر لنډ کړ
یواځېتوب لکه لمبه رانه تاو
زړه نه گلخن د سرو سکروټو جوړ دی
اوس مې ستومانه اروا دې گلخن کې
ده لالهانده صبر ورک دی ځینې
ډیرو فکـرو نه لېونی نشمه
پوښتنې ډېرې، د ځواب څوک نشته
بېچارگي ده، بله لار نه لرم
د زړگي خونې ته مې سر ښکاره کړم
پاس له تاخچې د خدای کتاب راواخلم
گوندې ورک شوی قرار وموممه
عبدالعزیز نایبي
ستاکلهم، سویدن