يار ېې ځان سره رانه وړ بيا بې ياره بهار راغی

تنده تېره شوه په تږو بې شبنمه سهار راغی
ما يې شونډو ته کتل او ما يې ښکل کړې دواړه سترګې

خو د يار له ويجاړ کلي خالي لاس مې ريبار راغی
د ديدن کنډو يې وران شو د پرون په زلزلو کې

ځای يې تش او وخت د يار د ښکلي مخ د ديدار راغی
له نصيب مې شرط ګټلی ماتوم توبه د عمر

ساقي! ډکه پياله را که ماتېدو ته مې وار راغی
لکه زاڼې دنګه غاړه د مماڼې خال په زنه

ډک د سرو لبانو جام سره ساحل ته نګار راغی
بې د يار د لب له خياله نه ساقي نه صراحي شته

نه پوهېږم چې دا څنګه مې لېمو ته خمار راغی
نزرانې د سپلنيو د لوګو مې شوې قبولې

د متين د يار په ژبه نن د مينې اقرار راغی

—————
جنوري – ۳۰ – ۲۰۰۴
هېوارډ – کليفورنيا