د بـرخـلـیک لاره مـو تـللـې سـر بـدلـه
په اخـتیار کې مـو د ژونـد برخـه شـډله

هغه مستې سندرمارې پيغلې غـږ اوس
پاس هـوا کې لاړ ورکـيـږې له کابـلـه

د ژوندو له پاره ټول چاپيريال تنګ شو
ساه يې بـنـده شـوه، بدن يې شو خــزله

موږ د کـومې ګـناه پور پر غـاړه کړی
کـه بــخــت نــه لــرو لـه اره لــه ازلــه

ميندې خويندې يوو يـو غـږ ته راولاړې
لاس پـه لاس يــوو تـلـوسه لرو هـم زلــه

که رارسي اوس يې وار دی چې راځي به
دا غورزنګ انګازې کړې تر پاس مورچله

د تــورتــم زړه څـــيــره وو رڼــا رابـاســو
زلــوو سـپـيــن مـشـعــلــونـه ډيـوه بــلــه

د تـیـارو راخــپـرونـکي بــه پـنـاه کــړو
که تعـبـيض دا کـږه لار نـه شــوه بـدله

د ولسونو پر خلاف واک نـه چـلـيـږي
موږه لــوڼـه د هـېـواد ټـولـیـږو خـپـله

میوندي ټـپـه بـه نـوی بـرم بـيا راوړي
تل مـو زړونو کې ساتو د عشق غـزله

د واکدار زيره تسبو کې که برکت وایې
د اقـــرا ايــت بـــه يــې هـم نه هیریدله