زړه مې سم درسره ژاړي له ژړا نه دې لوګی شم
څه رشته مې درسره ده؟ واوېلا نه دې لوګی شم
شراکت د وينې نشته نه په هډ راسره ېو يې
په احساس لګوې ګوتې له غوغا نه دې لوګی شم
له ګواښونو د وحشت نه دې ځان رېږدي لکه پاڼه
په سينه کې د ماشوم زړه له درزا نه دې لوګی شم
پرون تېر شو د مرګ غېږ کې نن تصوير د پرون ورځې
کاشکې زېری د ژوند راوړي له سبا نه دې لوګی شم
د جهان غېږه ده تنګه که نصيب کې دې غېږ نشته
غېږ د مور کې د سلګو د تماشا نه دې لوګی شم
څوک له خاورو ايستل کېږي څوک ښخېږي بې کفنه
پاکه ربه! ستا رضا ده له رضا نه دې لوګی شم
ما متين ته رانژدې شه چې دې اوښکې کړمه پاکې
د ښېرو اثر دې نشته خو دعا نه دې لوګی شم
————— اکتوبر – ۲۰۰۴
کليفورنيا
** – دا شعر د يوه جنګزپلي ماشوم د تصوير انګېزه ده.