اختر راغی

خو ښار هماغسې زړه تنګی نه په عذاب دی

له کوڅونه دا ستاپلونه دي کوم باد

لکه زړې نقاشۍ له ځانه سره وړي

او سپوږمۍ ستا له خندا پرته

پیړۍ وشوې چې لاهم د دریو شپو ده

مسکۍ شه !

چې څو ارلس شپې ورباندې واوړي ښایسته شي

د اسمان دغه نیمګړې چمبه

بیرته پیغله او پوره شي
په لاسو باندې دې ایښې دي نکریزې ؟

را ښکاره یې کړه !

غواړم پوه شم چې دې لاهم په سینه د میینتوب اورونه ناڅي ؟

هغه زوړ رسم او دستور دې لاهم یاد دی؟
ولې دې وړي دي له ما ټول اخترونه ؟

او لاسونه دې لکه دوه څراغونه

د غوسې د دیوال شاته دې پټ کړي ؟
راشه !

له دې مخکې چې ګلان ومري

او

یوازیتوب لکه ستا زرغون بنګړي

راته شرنګ شرنګ وشرنګیږي .

راشه !

چې د دې شیبې په زلفو

د پخلاینې وږمې کینی

او دا تړلی دروازه شی بیرته خلاصه

او ستا لاسونه دا کور بیا وپیژني