وچه ډوډۍ

‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ــــــــــــــــــــــــــ
یو کارغه

د یوې نانوايي د شړیدلي بام پر څنډه ناست دی

او

وږې سترګې یې د ډوډۍ تازه تازه عطرونه څاري

یوه مهاجر ماشوم

له لیرې

ورته د خپل پلاستیکي ټوپک ماشه نیولی

اوپه خیال کې پرې ډزې کوي

او ګولۍ د کوڅې په تشو دیوالونو

د وینو په ځای شعر شیندي

ـ + + + +

کړکۍ رپیږي

کړکۍ له یخه نه له شرمه ریږدي

چې د هغې زړې بوډۍ اوښکو ته ګوري

چې له تش دیګي سره پسنیږي

او وايی : خدایه پیاز هم نه شته
ــــــ خو ته

په لوکسو قهوه خانو کې

په ترخه پیاله کې د ژوند مانا لټوې

او د عشق هنر او آزادي په باب ویناوې کوې

خو کاشکې ته پوهیدای

چې موږ ته د آزادۍ مانا

یوازې یوه وچه ډوډۍ ده

او یوه شپه چې پکې ډزې نه وي

ـ ـ + + + + +

ای عشقه

ای محبوبه

چې ویښتان دې تر سیاسته سپیڅلي او پاسته دي

او سترګو کې دې څو زره کلن تاریخ لوستل کیږي

د ښار غږونه اورې ؟ :

! ډودۍ

! ډوډۍ

ډوډۍ !

او د ټوپک د هغو ګولیو آواز هم درسیږي

چې دننه په سینو کې مو تودې تودې رپیږي

او لا هم سړې شوې نه د ي ؟
کاشکې راشې او زما شعرونه واورې

دلته استعارې یوازې هنري لوښي او لوبې نه دي

دلته د پیازو بوی د دیګي آواز

او د میندو چیغې

سره یو ځای اوسېږي

راشه چې سره کینو،

او دا وار

د یو بل د وینو په ځای

پر مړه ګیډه

دوډۍ وخورو

یوه ټوټه وچه ډوډۍ چې د ټولو شریک درد دی

او دا حقیقت

لکه څادر د هرچا په اوږو پروت دی