د یوه شاعر مړینه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

د شاعر مړینه داسې نه ده

چې ته وا یو غږ و لاړو , ویده شو

د یوه شاعر مړینه داسې ده لکه په یوه داسې وطن کې لمر ووژل شي

چې هلته ټول څراغونه بادونو وي غلا کړي .
هغه لاړو

کټ مټ د هغې مرغۍ غوندې په اوږده سفر روان شو

چې قفس کې د خپلې وروستۍ سندرې په ویلو سره چوپتیا ماتوي

شونډو یې لاهم د وینو بوی کاوه

له ډيره زوره یې چې د انسانیت او آزادۍ کلمه لکه زخم په غاښونو وه ژوولې
زړه یې نه ګولۍ وواژه

او نه هم له وطنه لیریوالی او تبعید .

زړه یې هغو بی درمانه زخمونو مړ کړ چې خلک یې ورسره عادت شوي و

او هیر کړي و چې له زخمه باید چیغې ووهل شي

او

دی د هغې ونې یوه څانګه و

چې که ریښې یې پرې هم شي بیاهم لکه ګلونه شعرونه کوي

هغه لاړو

جسم یې خاورو ته ډالۍ کړ

خو غږ یې لکه د زنګ انګازې
د دیوالونو حافظه کې پاتې کیږي

Donate زموږ مرسته وکړئ