جنت مو ړنګ شو، ورته دې خیال دی
خدایه! دا څنګه عجیبه حال دی
تر خاورو لاندې خاموش پراته دي
نه شور ما شور شته، نه غالمغال دی
***

دلته یو کلی ښایسته ودان و
ژوند که ډېر سخت و، خو خوږ روان و
ډیوې د مینې، هره خوا بلې
ستوري راڼه ول، اسمان روښان و
***

کوڅې وې ډکې له ماشومانو
کلی ښایسته و، په ښو ځوانانو
په شنو پټو کې، سرې لوپټې وې
تازه هوا وه، بوی د ګلانو
***
اوبه ویالو کې په نڅا تللې
مرغۍ هوا کې په ګډا تللې
بزې، غواګانې په شنو پټو کې
په ډېره مينه به څریدلې
***
چې مازیګر به تنور کې اور شو
بوی د غلمینې ډوډۍ به خور شو
د کلا مخه به خوځیدله
د ماشومانو به شور ما شور شو
***

اوس هغه کلی، پروت دی خاموشه
لکه چې لاړ شي، يو څوک له هوشه
څه ویروونکې چوپتیا خوره ده
ساه ده ختلې، له جم او جوشه
***

زلزلې ولې دې داسې وکړل؟
زموږ ښایسته، وړکي دې څه کړل؟
چې په ناز ناز به مست مست روان ول
د خاورو تل ته دې ټول ستانه کړل؟
***

له ژړیدلو سترګو دې ځار شم
له ترهېدلو سترګو دې ځار شم
شپه دې د مړو منځ کې سبا کړه
له ویریدلو سترګو دې ځار شم
***

په داغدار زړه يې يو داغ سېوا شو
لکه ماشوم، پړینګ په ژړا شو
خوب يې له سترګو کډه بار کړې
نعمان ويښ ناست و، چا ويل سبا شو
***

د قیامتونو لویه خاونده
قسم دی ، ژوند مو بیخي بې خونده
شيمه مو نشته، د ازمیښتونو
که مو نور خلاص کړې له هره بنده

محمد نعمان دوست
وږی، ١٢، ١٤٠٤