خـواره واره خـيالـونه مـو د شپـې راټــولـوو
د شنـه اسـمان په ستـورو کې دانـې راټـولـوو

ميېنې ښکلا ايزې شيـبې يـې لـه مـوږ يـوړې
پر ورکـو لارو سر يوو اصلي موخې ورکـوو

حسينې خوږې سترګې خدازده چرته پټې شوې
نــږدې د زړه مـرانـدې هـسـې خــوشـې لـټــوو

نړۍ مو د ځان نه کړه، د خـپلو غیږ شوه تـنګـه
کوم چا چې يوو سیځلې د هغوي در کې غورځو

د ژونـد پـر بـسايـنـې او پــښــو خـپـل دريـدنــې
تر اوسه مـو زده نه کړ، ځکه هر لور ته پرځـو

فـرهـاد او د شيـرینې مـينـتـوب باندې بـاور وو
چې ومـو بايلود اوس د ذليلتـوب خــواتـه ورځو

مــلالـه هـيـره شــوې حماسه ژوندۍ کوې
ناهيد ته يې اواز کړ، چې خپل ولس نور پاڅوو